Skip to main content
Rodzinka UK

Mam paszport brytyjski, ale wcale nie chcę zostać na wyspach.

 

Ostatnio coraz częściej słyszę właśnie takie zdania. Co ciekawe, wypowiadają je nie tylko Polacy, ale również inny Europejczycy mieszkający w Wielkiej Brytanii. Najczęściej mówią, że są tutaj, bo jest praca, bo dzieci uczą się za darmo angielskiego, który otworzy im nowe możliwości w przyszłości. Ale na tym się kończy zachwyt Wielką Brytanią.

 

Porady

Co zrobić, jeśli szkoła nie reaguje na problemy naszego dziecka? Gdzie napisać skargę i przykład listu w języku angielskim

Małgorzata Mroczkowska

Całkiem często otrzymujemy sygnały od zaniepokojonych polskich rodziców, którzy piszą, że ich dzieciom w brytyjskiej szkole dzieje się krzywda. Dochodzi do bullyingu, czyli natarczywego dokuczania uczniowi, a w drastycznych przypadkach słyszy się nawet o dyskryminacji. Rodzice zgłaszają problem do nauczyciela, ale widzą, że i tak nic dalej się z tym nie dzieje. A dziecko cierpi. Jak możemy mu pomóc?

 

Porady

Od kiedy puszczać dzieci samodzielnie do publicznej toalety?

 

Problem dotyczy oczywiście płci przeciwnej. Przecież mama nie pójdzie z synem do męskiej toalety, tak samo jak tata nie pójdzie z córeczką do damskiej. Co zrobić jednak w sytuacji, gdy jesteśmy z dzieckiem na mieście, jest potrzeba, a nie ma współmałżonka, który mógłby pomóc?

Porady

Zrób coś dla innych już dzisiaj, czyli jak znaleźć pracę w wolontariacie w UK

 

Myśleliście kiedyś o tym, by swoją pasją obdarować innych? Czyż nie ma nic piękniejszego, niż pomaganie innym? Jak znaleźć takie zajęcie? Czy wystarczy przejść się do biblioteki i zapytać, czy nie potrzebują darmowej pomocy? Okazuje się, że jest na to dużo łatwiejszy sposób.

Na początku wyjaśnijmy sobie, czym właściwie jest wolontariat i czy tak pracując można zarobić? Czy w ogóle mamy prawo żądać za taką pracę wynagrodzenia?

Wychowanie

Konsumpcjonizm nasz codzienny

 

 

Na dwa dni przed Wielkanocą weszłam do polskiego sklepu w Londynie, żeby kupić dziecku baranka cukrowego do koszyczka. Skończyło się na tym, że po drodze moją uwagę przykuła biała kiełbasa, bez której żurek nie byłby już tak smaczny, i pasztet z gęsi, i ćwikła i karpatka. Skończyło się na tym, że pani na kasie powiedziała do mnie mniej więcej tak: „Czterdzieści osiem funtów”.

W pierwszej chwili nie mogłam uwierzyć w cenę tego baranka.

 

Co zaskoczyło mnie najbardziej na basenie w UK

Co zaskoczyło mnie najbardziej na basenie w UK

 

Od razu zaznaczmy, że chodzi mi o basen osiedlowy, a właściwie otwarty brodzik dla dzieciaków. Takie baseniki, zwane potocznie paddling pool są bardzo popularne, zwłaszcza latem. Jest co prawda płytki, ale dzięki temu mogą bezpiecznie z niego korzystać nawet małe dzieci. I jest bezpłatny, co nie jest bez znaczenia w drogim Londynie.

Jako, że lato mamy w pełni, postanowiłam zabrać syna nad taki właśnie basenik osiedlowy. Moje dziecko co prawda jest już sporo za duże na takie brodzenie, ale nadal uwielbia pobawić się w wodzie w rozkrzyczanym towarzystwie. Tego dnia było niezwykle upalnie, więc okazja wydawała się nie do odrzucenia.

I kiedy syn pobiegł do wody, a ja usiadłam na trawce w cieniu, dotarła do mnie rzeczywistość tego miejsca. Już poprzedniego lata uwagę moją przykuły matki, które zataczały się wokół basenu odurzone piwem z puszki i myślałam, że nic tego widoku nie przebije. Myliłam się. Oto latem roku 2017 zobaczyłam coś jeszcze bardziej dziwnego! Tym razem była to nie mamuśka, ale dla odmiany tatuś, który wbiegł do basenu tak, jak stał, czyli w sporniach i w trampkach. I myliłby się ten kto myślałby, że ów tatuś rzucił się troskliwie na ratunek dziecku, które zaczęło tonąć. Owszem, rzucił się w kierunku dziecka, które okładało właśnie dmuchanym bananem inne dziecko, jak można się domyślić, jego własne. Ojciec narobił rabanu na cały park, aż ochroniarze wyskoczyli z budki, w której do tej pory grali w karty. Bo dodać należy, że tatuś wskoczył do basenu nie tylko w trampkach, ale również dzierżąc w dłoni puszkę piwa, otwartą puszkę dodajmy i w biegu to piwo rozlewał na boki. I w ten oto sposób osiedlowy basenik nabrał procentów. Ochroniarze, zatrudnieni przez urząd dzielnicy w celu utrzymania porządku w tym miejscu zabrali się szybko do roboty i grzecznie poprosili ojca, żeby natychmiast wyszedł z brodzika. Ojciec, o dziwo posłuchał ich i udał się z powrotem pod drzewko celem dokończenia owej resztki piwa, która mu w tej rozgrzanej słońcem puszce została. Tymczasem dzieci w basenie uspokoiły się, chłopiec z dmuchanym bananem wielkości małego drzewka poszedł do domu z mamą i wszystko wróciło do normy. Chwilowo.

Jakiś kwadrans później nad basen przyszła rodzina z małymi dziećmi. Uwierzycie, co mama tych dzieci miała na nogach? Nie zgadniecie, jestem pewna! Otóż mama, w przeciwieństwie do swoich dzieci, które miały na nogach plastikowe klapki tego dnia założyła wysokie…kalosze. I w tych kaloszach po brodziku za dziećmi chodziła robiąc im non stop zdjęcia swoim telefonem, co by pamiątkę z wakacji miały. Zastanawiałam się nawet, czy owa mama nie założyła tychże kaloszy ze względów bezpieczeństwa. Trzeba bowiem przyznać, że dno baseniku nie było wyłożone kaflami, ale pomalowane śliską, niebieską farbą. Więc może ta mama wcale nie zrobiła tak głupio. Może nawet wyrżnęła w tamtym roku goniąc dziecko na basenie i tego lata postanowiła pójść po rozum do głowy? W każdym razie swoim ekscentrycznym obuwiem w tak upalny dzień wzbudziła zainteresowanie nie tylko moje, ale w ogóle wszystkich zebranych wokół brodzika.

Ledwie oderwałam oczy od matki w kaloszach, przed nosem przeleciało mi coś małego, na oko roczniak z wielką kulą między nogami ocierającą się o chodnik. Tak, tak. Dziecko miało tak mokrą pieluchę jednorazową, że była ona prawdopodobnie cięższa, niż całe dziecko razem wzięte. Dodajmy dla wyjaśnienia, że była to pielucha nie przeznaczona do pływania w basenie. Każda matka wie, jak kończy się próba włożenia dziecka w normalnej, jednorazowej pieluszce do basenu. Pielucha ta pęcznieje w oczach i robi się potwornie ciężka. Zastanawiam się, dlaczego rodzice tego biednego dziecka nie wpadli na pomysł, żeby zdjąć mu tę pieluchę, wyrzucić, a na gołą pupę założyć zwykłe majtki. I wtedy dotarło do mnie, że przecież takie małe dzieci często chodzą bez majtek, tylko w samych pieluchach. Więc, żeby nie gorszyć nikogo woleli  ubrać dziecko w ciężką pieluchę, niż pozwolić mu biegać nago. Następnym razem na pewno nie zrobią już tego błędu i kupią dziecku specjalną pieluchę basenową. Też to swego czasu przerabiałam.

I ostatnia obserwacja z mojego dnia nad basenem. Tym razem bohaterem będzie również tatuś, który wszedł do wody, co prawda bez butów, czyli tak jak trzeba, ale za to jadł był czipsy. No niby nic dziwnego, chociaż jeść w wodzie raczej się nie powinno. I kiedy zjadł już wszystkie, to wyobraźcie sobie, że rzucił tę paczkę po zjedzonych czipsach do wody. Po co? Po to, by jego dziecko się tym śmieciem pobawiło. Przecież to taka fajna zabawa wlewać wodę w tłustą, brudną torebkę, prawda?

I proszę sobie nie myśleć, że ja siedzę, patrzę i krytykuję. Otóż patrzę, obserwuję i opisuję. Ocenę zostawiam wam. W każdym razie był to bardzo pouczający i ciekawy dzień nad wodą w Londynie. Zawsze lubiłam obserwować zwyczaje innych ludzi. I nigdy nie przestają mnie te zwyczaje zadziwiać.

 

Małgorzata Mroczkowska

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Lines and paragraphs break automatically.
  • Web page addresses and email addresses turn into links automatically.
The subscriber's email address.