Skip to main content
Rodzinka UK

Rodzicu, nie parkuj na zakazie pod szkołą

 

 

Nie dalej jak wczoraj byłam świadkiem niezwykle niebezpiecznego zachowania pod szkołą mojego syna, kiedy to kierowca zignorował stojącą na ulicy panią zatrudnioną do przeprowadzania dzieci przez ulicę. Pani ta, zwana przez wszystkich Lollipop Lady ubrana jest zawsze w odblaskową kurtkę i naprawdę trudno jej nie zauważyć, nawet w mglisty i deszczowy dzień. Jakby tego było mało, ma czapkę, również w odblaskowym kolorze i wielki lizak z napisem STOP.

Rodzinka UK

Obcy w szkole. Panika pewnej matki.

 

 

To był typowy dzień na Wyspach Brytyjskich. Od samego rana lało i wiało. Nie wiem, jak jest w szkołach Waszych dzieci, ale w naszej obowiązuje jedna zasada: kiedy pada deszcz, dzieci wchodzą do szkoły bez zbędnego czekania na boisku.

Niby zasada dobra, prawda?

 

Wychowanie

Tęsknota za rodziną w Polsce

 

 

Wychowywanie dzieci na emigracji nigdy nie było i nie będzie łatwe. Z dala od naszych rodzin, jesteśmy zostawieni sami sobie. Kiedy dziecko zachoruje, nie ma pod ręką mamy, czy babci, która może przyjść nam z pomocą. I to właśnie w tak trudnych chwilach przychodzą nam najgorsze myśli na temat życia z dala od polskiej rodziny.

 

Kultura

Zimowe miasteczko Winter Wonderland w Hyde Parku ma już dziesięć lat!

Ulubione miejsce zimowych wycieczek Londyńczyków, czyli Winter Wonderland w Hyde Parku  w tym roku obchodzi już dziesiątą rocznicę istnienia. Wstęp do niego jest darmowy, ale żeby skorzystać z licznych atrakcji trzeba zapłacić. Miasteczko otwarte jest dla zwiedzających już od 18 listopada do 2 stycznia 2017.

Co możemy zobaczyć na miejscu? Liczne stoiska świąteczne oferujące nam nie tylko smakołyki, ale również pamiątki, czy inne drobiazgi.

Przy odrobinie szczęścia w miasteczku możemy spotkać świętego Mikołaja, na którego czekają wszystkie dzieci.

Zdrowie

Jak walczyć z wszami u dzieci?

 

Nigdy nie zapomnę mojej pierwszej przygody z tymi upierdliwymi stworzeniami w Anglii po przyjeździe z Polski. Córka chodziła wtedy do podstawówki, i pewnego dnia po powrocie ze szkoły zaczęła strasznie drapać się po głowie.

-       Co ty się tak drapiesz? – zapytał mąż przy kolacji.

Wycieczki

Skałki pod Londynem: naturalny plac zabaw

 

Jeśli wasze dzieci uwielbiają adventure playgrounds, koniecznie musicie je zabrać w okolice Tunbridge Wells. W lesie położonym na wschód od miasteczka znajdują się skałki tworzące naturalny plac zabaw.

Skały nie są wysokie i nie są duże, co sprawia, że są wprost idealne dla dzieci. Miejsce to jest też ulubionym parkiem do zrobienia pikniku rodzinnego w słoneczne dni.

Czy istnieją brzydkie dzieci?

Czy istnieją brzydkie dzieci?

 

Pamiętacie swoje podejście do obcych dzieci, zanim sami zostaliście rodzicami? Ja niestety pamiętam, zwłaszcza jedną sytuację i przysięgam, że najlepiej wyrzuciłabym to z mojej pamięci na zawsze. Ze wstydu….

Mam koleżankę, z którą znamy się od lat. Tak się złożyło, że to ona, a nie ja pierwsza została matką. Pamiętam, że kiedy odwiedziłam ją z „koszykiem dobroci” z okazji narodzin jej pierwszej córeczki, szłam bardzo podekscytowana. Przecież miałam zobaczyć to cudowne dzieciątko, które miało być piękne, pachnące i przede wszystkim uśmiechnięte! Bo wszystko, co wiedziałam o dzieciach to były te właśnie rzeczy. Skąd czerpałam swoją wiedzę? Oczywiście z telewizji, a zwłaszcza z reklam. A na reklamach dzieci zawsze wypadają dużo lepiej niż w rzeczywistości.

Jakież było moje zdziwienie, kiedy po pierwszym spojrzeniu na córkę mojej koleżanki stwierdziłam od razu, (na szczęście tylko w myślach, a nie głośno!), że to dziecko musi, ale to absolutnie musi cierpieć na jakąś chorobę genetyczną, której nie zdążyli zdiagnozować. Co podsunęło mnie do stworzenia tak nierealnej teorii? Ano to, że dziecko po pierwsze bez przerwy płakało, w ogóle się nie uśmiechało, czego oczywiście od niego oczekiwałam, no bo przecież hello, przyszłam z pierwszą wizytą! A po drugie miało jakąś potwornie wykrzywioną czaszkę, jakby za długą. Stwierdziłam to ja, dwudziestoparoletnia smarkula, która pojęcia nie miała o wyglądzie dziecięcej czaszki zaraz po porodzie, bo przecież w telewizyjnych reklamach nie występują tak małe dzieci. Ale to nie koniec tej tragicznej historii. Najgorsze dopiero miało nastąpić.

Jako, że ta koleżanka była mi całkiem bliska, durna ja, w swojej naiwności pomyślałam, co ja mówię pomyślałam, ja wręcz nie dopuszczałam do siebie żadnej innej myśli! Po prostu coś mnie omotało, że ja muszę tej mojej biednej koleżance, która dodajmy ledwo wylizała się z połogu i nadal nie odróżniała dnia od nocy, no więc ja, jej rzekomo koleżanka, głupia ja chciałam jej o moim odkryciu jak najszybciej powiedzieć. Ubzdurałam sobie, że może lekarze za wcześnie wypuścili je ze szpitala, że nie przebadali wszystkiego dokładnie i tak dalej. Fakt, polska służba zdrowia była w owych czasach w dużo gorszym stanie niż obecnie, ale bez przesady, to nie był trzeci świat. A ja tak właśnie myślałam. Zwłaszcza patrząc na to biedne, czerwone dziecko z za dużą głową, w dodatku krzywą, zaciśniętymi oczami i nosem czerwonym jak u pijaka. Boże! Przysięgam, że tak o niej wtedy myślałam, niestety. Myślałam też, że nawet jeśli jakimś cudem jest zdrowa to co z niej wyrośnie z takim wyglądem? Czy gdziekolwiek to dziecko znajdzie pracę z wodogłowiem, i co najgorsze, czy będzie miała koleżanki, bo przecież bez koleżanek świat nie może istnieć, prawda?

I wiecie, co się stało? Popłakałam się. Koleżanka zapytała, co się dzieje, a ja skłamałam, że to ze wzruszenia. No przecież nie mogłam przyznać się i powiedzieć, że to ze współczucia! Zwłaszcza, że ona i jej mąż rozpływali się w zachwycie na ich dzieckiem, tylko, że ja ich zachwytu nie podzielałam.

Po powrocie do domu nie mogłam zasnąć do rana, bo to dziecko przypominające potwora nie dawało mi zasnąć.

Minęło kilka tygodni i koleżanka znowu zadzwoniła zapraszając mnie na kawę. Broniłam się przed tym, chorą udawałam, ale w końcu musiałam do niej pójść. Z drżącym sercem pochyliłam się nad łóżeczkiem celem sprawdzenia stanu „tego” biedactwa i … o mało nie zemdlałam. Uwierzcie, lub nie, ale przede mną leżało inne dziecko. Jakby je podmienili, jakby ktoś zabrał tamto, brzydkie, zlitował się nad biednymi rodzicami i dał im piękną, uśmiechniętą dziewczynkę. Tak, jak z reklamy! Oczywiście popełniłam gafę i palnęłam, że to nie jest to samo dziecko, że mnie wkręcają. Koleżanka, co ciekawe wcale nie była zaskoczona i nawet dodała, że wszyscy tak mówią. Dzieci po prostu bardzo szybko rosną, stwierdziła.

To był dla mnie szok, który zapamiętałam do dzisiaj.

I po latach, kiedy sama zostałam matką i oczywiście świata poza swoimi dziećmi nie widziałam, i wydawały mi się takie cudowne i najpiękniejsze, jak grom z jasnego nieba spadło na mnie stwierdzenie jednego z męskich członków mojej rodziny, który po kilku miesiącach od narodzin córki, powiedział: „Uff, jak dobrze, że wyładniała, bo już bałem się, że zostanie takim brzydkim kaczątkiem na zawsze”.

Zamiast się obrazić, uśmiechnęłam się do niego i poklepałam po plecach, dodając: „Jak sam zostaniesz rodzicem to zobaczysz, że zakochasz się w największym malutkim potworze i nawet do głowy ci nie przyjdzie, że jest kolejnym brzydkim kaczątkiem”.

Nie wiem, jak jest u was, ale ja odkąd mam swoje dzieci, to nie widzę brzydoty innych dzieci. Po prostu są inne, ale piękne, każde na swój sposób. I ja to rozumiem. Lepiej późno, niż wcale.

 

 

Małgorzata Mroczkowska

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Lines and paragraphs break automatically.
  • Web page addresses and email addresses turn into links automatically.
The subscriber's email address.