Skip to main content
Rodzinka UK

Gwałciciel grasujący w południowo-wschodnim Londynie wciąż na wolności

 

Policja londyńska ostrzega mieszkańców południowo-wschodniej części miasta przed groźnym przestępcą seksualnym, który za ofiary obiera sobie nawet jedenastoletnie dziewczynki.

W ciągu ostatnich trzech miesięcy poszukiwany mężczyzna dopuścił się ataków aż na siedmiu dzieciach w wieku od 11 do 13 lat. Ofiarami jego padły także dwie młode kobiety w wieku 25 i 27 lat. Do ataków doszło w biały dzień w dzielnicach Greenwich i Lewisham.

Kultura

„Ach śpij kochanie” Krzysztofa Lange już wkrótce w Wielkiej Brytanii

Trzeciego listopada do kin w Wielkiej Brytanii trafi film Krzysztofa Lang „Ach śpij kochanie” w którym Andrzej Chyra wciela się w postać Władysława Mazurkiewicza zwanego Pięknym Władkiem. To król życia, zamożny kobieciarz, szanowany obywatel, ale także człowiek o zaskakujących powiązaniach, hipnotycznym uroku i niejasnej przeszłości.

Rodzinka UK

Huragan Ofelia czyli Polaku, ucz się języków obcych

 

 

Wczorajsze czerwone słońce, które zaświeciło nad Wielką Brytanią dało mi wiele do myślenia. I wcale nie chodzi o apokalipsę, o jakiej większość z nas pisała na Facebooku. Co do huraganu Ofelia, bo tak się nazywało to zjawisko atmosferyczne mam całkiem inne przemyślenia. Chodzi o to, co zwykle: Polaku, ucz się języków obcych.

Zdrowie

Chrapanie: uciążliwa i niebezpieczna przypadłość

 

Według danych statystycznych, chrapanie dotyczy obecnie około 40 proc. kobiet i nawet 80 proc. mężczyzn. Choć chrapanie bywa różne – od delikatnych cichych dźwięków, które ustają przy zmianie ułożenia ciała do tych bardzo głośnych, powodujących przebudzenie samego chrapiącego bądź jego partnera.

Czym jest chrapanie i co je powoduje?

Wychowanie

Jak wychować dziecko na egoistę. List do redakcji

 

Piszę do Was, bo jestem już kompletnie załamana. Czym? Własnym dzieckiem. I aż uwierzyć w to nie mogę, że sama sobie taki kwiatek wyhodowałam.

Moja córka jest w trudnym wieku. Ma szesnaście lat. Mieszka ze mną w Londynie i z moim partnerem. Ze swoim biologicznym ojcem nie ma kontaktu. To nie jest łatwa sytuacja dla nikogo, ani dla niej, ani dla nas. Ale to jest moje jedyne dziecko i chcę dla niej jak najlepiej.

Złamane serce, depresja i moje emigracyjne życie w UK

Złamane serce, depresja i moje emigracyjne życie w UK

 

Kilka dni temu spotkałam pewną kobietę, która podzieliła się ze mną swoimi przemyśleniami na temat życia w Wielkiej Brytanii. Opowiedziałam jej o tym, że prowadzę portal dla polskich rodzin, zapytałam, czy mogę opisać naszą konwersację, ponieważ wydała mi się bardzo ciekawa. Zgodziła się, pod warunkiem, że zrobię to anonimowo.

Moja znajoma przyjechała do Londynu cztery lata temu z jednego krajów bloku Europy Wschodniej. Przyjechała tu za swoją wielką miłością, którą poznała przez internet. Z owym chłopakiem, który byłAnglikiem spotkała się przed przyjazdem zaledwie kilka razy. Przyjechał do jej kraju i poznał jej rodziców. Już wtedy mieszkał na stałe w Londynie. Moja znajoma nie zastawiając się długo przyjechała do niego, bo tak jej podpowiadało serce. Zakochała się po prostu. Zamieszkali razem, ona szybko znalazła pracę w restauracji jako kelnerka. Czas mijał, ona poznała angielski i angielskie zwyczaje. Wszystko układało się. Do czasu, aż pewnego dnia nakryła swojego ukochanego na zdradzie. Nie umiała mu tego wybaczyć, zwłaszcza, że zrobił to z jej koleżanką. Wyprowadziła się od niego jeszcze tego samego dnia.

Na początku nie było jej łatwo, ale przy pomocy znajomych poradziła sobie i wkrótce stanęła na własnych nogach. Wynajęła mieszkanie razem z koleżanką i zmieniła pracę. Do swojego kraju nie chciała już wracać, bo wydawało się jej, że będzie to oznaczało jej przegraną. Nie chciała, by rodzice widzieli jej cierpienie. Nie chciała być ofiarą. Owszem, miała zamiar wrócić do swojej ojczyzny, ale nie w takim stanie. Przecież życie toczyło się dalej.

Była zima, całe życie miała przed sobą. To miały być jej pierwsze święta bez rodziców. Współlokatorka wyjechała na święta. Została całkiem sama. I wtedy przyszło pierwsze załamanie. Nagle dotarło do niej, że w tym wielkim mieście nie ma nikogo, że nikt na nią nie czeka i nikt nie zrobi jej herbaty, kiedy będzie leżała w łóżku złożona grypą. Wszystko nagle straciło sens. Nie miała chłopaka, nie miała nikogo poza sobą. Do rodziców bała się zadzwonić z obawy, że rozpłacze się do słuchawki. W pracy brała nadgodziny, żeby tylko nie wracać do pustego domu. Złapała się na tym, że budziła się w nocy i płakała w poduszkę.

Po świętach wróciła jej współlokatorka, która jej nie poznała. Miała zapuchnięta twarz i oczy. Tak właśnie się wygląda, kiedy po pracy wypija się butelkę wina. Codziennie. W samotności.

Czasami zastanawiała się, co by było, gdyby współlokatorka wróciła trochę później? Może znalazłaby już tylko jej ciało?

Przyznała, że myślała o tym, żeby skończyć ze sobą. Wtedy nic nie miało większego sensu, więc po co w ogóle żyć? Dodatkowo krajobraz za oknem, przepełniony szarością zimy nie napawał jej optymistycznie. Z zazdrością myślała o swojej siostrze, która miała męża i dzieci. I to właśnie z myślą o nich zaczęła podnosić się z kolan. Pewnie zapiłaby się na śmierć któregoś wieczoru, gdyby nie siostra. Przecież nie mogłaby jej tego zrobić. Przecież chciała zobaczyć, jak rosną jej dzieci, które kochała nad życie. Była ich ukochaną ciocią z Londynu i zawsze marzyła o tym, że jak trochę podrosną, to zaprosi ich do siebie. I będzie je rozpieszczać.

Otrząsnęła się szybko. Współlokatorka pomogła jej pozbierać się i zadzwonić do GP, żeby umówić wizytę. Lekarz zaproponował jej antydepresanty i terapię, która miała jej pomóc uwolnić się od alkoholu. Za lekarstwa podziękowała od razu, ale na terapię poszła natychmiast.

Początkowo nie było łatwo, ale tydzień po tygodniu czuła się coraz lepiej. W końcu wróciła do dawnej siebie, stanęła na nogi i nawet zaczęła szukać swojej drugiej połówki. Spotkała się z pewnym chłopakiem, którego poznała w pracy. Ostatecznie nic z tego nie wyszło, ale przynajmniej dała sobie szansę.

Nadal kogoś szuka i chociaż wciąż jest sama wie o sobie już dużo więcej.

Kiedy wracamy w rozmowie do tamtych czasów mówi, że nie zdajemy sobie sprawy z tego, jak łatwo jest się stoczyć, jak szybko można skończyć praktycznie na ulicy. Gdyby wtedy nie podniosła się i nie zawalczyła o siebie, szybko straciłaby pracę. Kto opłaciłoby jej czynsz? Nie mając nikogo, kto miałby jej pomóc, skończyłaby najpierw jako osoba bezdomna, a później pewnie jako bezdomna alkoholiczka.

Żyjąc na obczyźnie, z dala od bliskich szybko można stracić grunt pod nogami. Jednak nawet w takich chwilach warto pamiętać o tych, którzy są dla nas najważniejsi, których cały czas nosimy w sercu i o których pamiętamy. Dla mojej znajomej była to siostra i jej dzieci. To dla nich zawalczyła o lepszą siebie. I chociaż te osoby pewnie nigdy nie dowiedzą się, jak ważną rolę odegrały i że tak naprawdę uratowały jej życie, najważniejsze, że są. Wystarczy pomyśleć, co czułyby, gdyby dotarły do nich tragiczne wiadomości o ich cioci.

Moja znajoma podkreśliła też, jak ważną rolę w wychodzeniu z depresji odegrało pójście do lekarza i zgłoszenie się na darmową terapię. Dzięki temu nauczyła się walczyć z atakami paniki, na które cierpiała od dawna.

I choć nadal nie jest jej łatwo, to zobaczyła przysłowiowe światełko w tunelu.

Niech jej historia będzie inspiracją dla wszystkich z nas, którzy borykają się z depresją. Pamiętajmy, że nie żyjemy w średniowieczu, że są lekarze i terapeuci, którzy pomogą nam w walce z tą trudną chorobą.

Niestety, jak wynika z obserwacji i badań nad populacją emigrantów jesteśmy nadal w mniejszości, jeśli chodzi o korzystanie z pomocy lekarskiej jeśli chodzi o leczenie depresji. Nie wstydźmy się pójść do lekarza i poprosić o pomoc, która nam przysługuje i która nam się należy.

 

Małgorzata Mroczkowska

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Lines and paragraphs break automatically.
  • Web page addresses and email addresses turn into links automatically.
The subscriber's email address.