Skip to main content
Rodzinka UK

Co zaskoczyło mnie najbardziej na basenie w UK

 

Od razu zaznaczmy, że chodzi mi o basen osiedlowy, a właściwie otwarty brodzik dla dzieciaków. Takie baseniki, zwane potocznie paddling pool są bardzo popularne, zwłaszcza latem. Jest co prawda płytki, ale dzięki temu mogą bezpiecznie z niego korzystać nawet małe dzieci. I jest bezpłatny, co nie jest bez znaczenia w drogim Londynie.

Zdrowie

Haluksy – jak je leczyć i jak zapobiegać?

 

Codziennie od wielu lat przyjmuję w gabinecie pacjentów – w większości kobiety a w ostatnich latach coraz więcej dzieci i nastolatek. Tak, tak nie pomyliłem się, dzieci – dziewczynki gdzie zaczyna się lub już jest problem haluksów.

Rodzinka UK

Wakacje w Polsce najlepsze pod słońcem

 

Zwykle o tej porze roku Facebook zapełnia się zdjęciami znajomych wyruszających w długą podróż do Polski. W Wielkiej Brytanii rok szkolny trwa do 21 lipca i dopiero w drugiej połowie tego miesiąca dzieci mogą jechać na wakacje.

Od lat obserwuję życie Polonii na Wyspach. I od lat dochodzę do tego samego wniosku: wszyscy Polacy to jedna rodzina. A rodzina, jak wiadomo trzyma się razem. Możemy żyć na drugim końcu świata, możemy zarabiać tam duże, albo małe pieniądze, ale i tak najlepiej czujemy się w swoim kraju.

Rodzinka UK

Prezenty dla nauczycieli na koniec roku

 

 

Stara to i piękna tradycja, nie tylko w narodzie polskim, ale i w brytyjskim, że na koniec roku wypada nauczycielom i ich asystentom podziękować za cały rok ciężkiej pracy. Nie zapominajmy, że przecież pracowali z naszymi dziećmi i sami wiemy najlepiej, że nie jest to zadanie ani łatwe, ani przyjemne. Co dać nauczycielowi na koniec roku?

Pytanie to nurtuje każdego rodzica. W Polsce, przynajmniej za moich czasów szkolnych nauczycielom kupowało się kwiaty. Nikt wtedy nie dawał kartek, ani prezentów. Czasy jednak się zmieniły.

Jak wychować dziecko na egoistę

Jak wychować dziecko na egoistę. List do redakcji

 

Piszę do Was, bo jestem już kompletnie załamana. Czym? Własnym dzieckiem. I aż uwierzyć w to nie mogę, że sama sobie taki kwiatek wyhodowałam.

Moja córka jest w trudnym wieku. Ma szesnaście lat. Mieszka ze mną w Londynie i z moim partnerem. Ze swoim biologicznym ojcem nie ma kontaktu. To nie jest łatwa sytuacja dla nikogo, ani dla niej, ani dla nas. Ale to jest moje jedyne dziecko i chcę dla niej jak najlepiej.

I właśnie niedawno zdałam sobie sprawę z tego, że usuwając z jej drogi wszelkie przeszkody, o które mogła się potknąć wychowałam ja na bezduszną egoistkę.

Kiedy ja byłam w jej wieku miałam jeszcze kontakt z dziadkami, którzy przeżyli wojnę. W domu ciągle mówiło się o strasznych przeżyciach. Przeszłość była obecna również w życiu nas, małych dzieci. Ciągle słyszeliśmy o tym, jak okrutni byli Niemcy. Obiecałam sobie, że oszczędzę takich historii moim dzieciom, że moje dzieci będą słuchały tylko dobrych historii o dobrych ludziach. I słowa dotrzymałam. Moja córka wie o wojnach tyle, ile nauczy się w angielskiej szkole. W domu nikt jej tym tematem nie maltretuje.

Kiedy byłam w jej wieku, nasza szkoła w Polsce była blisko domu starców. Na święta robiliśmy drobne prezenty dla staruszków, całą akcją kierowała jedna z nauczycielek. Nie lubiłam tam chodzić, ale teraz widzę, że to miało mnie uwrażliwić na potrzeby innych. I uwrażliwiło. Sama jednak zrobiłam wszystko, aby moja córka nie musiała w takich wizytach uczestniczyć. Nawet nigdy nie zabraliśmy jej do schroniska dla zwierząt, żeby nie musiała płakać i widzieć krzywdę. Wydawało mi się, że to takie okrutne zabierać dzieci w takie miejsca pełne porzuconych zwierząt. Chciałam oszczędzić córce tego widoku.

Jaki jest tego skutek? Wychowałam egoistkę. Niewrażliwą i bezczelną, która w nosie ma potrzeby innych, która mnie nienawidzi, co nie raz mi wykrzyczała prosto w twarz. W naszym domu z jej powodu są bez przerwy kłótnie i awantury. Nic się jej nie podoba, a ja jestem złą matką, bo nie chcę kupić jej nowego laptopa.

A przecież niczego jej nie odmawialiśmy, miała i ma wszystko. Jest jedynaczką, ma swój pokój, w którym nawet nie musi sprzątać, bo ja się tym zajmuję. I wszystko na nic.

Teraz widzę, jaki błąd popełniłam. Oszczędzając ją skrzywiłam jej charakter. I wcale nie jestem pewna, czy będzie miała na tyle dobre serce, by zajmować się mną na stare lata. Dzisiaj wydaje mi się, że odda mnie do domu starców lekką ręką. To dobra dziewczyna. Dobra dla innych, ale nie dla mnie. Z jakiegoś powodu mnie nienawidzi i obarcza wszystkimi swoimi niepowodzeniami. Wszystko to jest moja wina, tak mówi.

Może wszystkie matki, które rozstały się z ojcami swoich dzieci mają podobnie? Nie wiem. Jedno jest pewne. Gdybym drugi raz ją wychowywała, to zaprowadziłabym ją i do schroniska dla bezdomnych zwierząt i posłałabym ją do pracy w weekendy do domu opieki. Dzisiaj jest już na to za późno. Córka jest za wygodna, by dać się tam posłać. Nie szanuje nikogo poza sobą. Przykro mi to napisać o własnym dziecku, ale taka właśnie jest prawda.

Nie wiem, może w przyszłości się zmieni, może jej charakter z wiekiem złagodnieje, ale nie wiem, czy kiedykolwiek będę miała z nią dobry kontakt. I przykro mi, że wychowałam własne dziecko na takie człowieka.

 

Czytelniczka z Croydon.

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Lines and paragraphs break automatically.
  • Web page addresses and email addresses turn into links automatically.
The subscriber's email address.