Skip to main content
Wychowanie

Dlaczego na Zachodzie Europy nie ma bezdomnych psów?

 

Między Polską, a Wielką Brytanią możemy zauważyć wile różnic. Różnimy się nie tylko podejściem do ludzi, ale jak się okazuje nawet do zwierząt. Czy zauważyliście, że w Anglii nie ma wałęsających się po ulicach psów? Podobnie zresztą wygląda sytuacja w innych zachodnich krajach Europy. Dlaczego więc w Polsce nadal widzimy mnóstwo bezdomnych psów, a schroniska pękają w szwach? Jak Brytyjczycy rozwiązali ten problem?

Wychowanie

Jakie regionalne potrawy są tylko w Waszych stronach?

Czy gotujecie w swoich domach tradycyjne potrawy charakterystyczne tylko dla regionu, w którym Was wychowano? Uczycie dzieci tradycyjnego gotowania? Zwłaszcza na emigracji jest to ciekawe wyzwanie, bo łatwo zapomnieć o swoich korzeniach. Oscypki, które pochodzą z Tatr znamy już wszyscy. Ale przecież w Polsce, jak długa i szeroka są jeszcze inne regionalne potrawy, którą nie znają mieszkańcy innej części naszego kraju. Jak U Was się jada, i co jest szczególnego?

Rodzinka UK

Ja emigranci spędzają urlop w Polsce? Najczęściej w urzędach.

 

Właśnie kończą się ferie. W Londynie większość szkół po weekendzie wraca do normalnego trybu. Rodziny emigracyjne żyjące na stałe za granicą wykorzystują ten czas na odwiedzenie rodziny w Polsce. Polskie dzieci są zachwycone, bo jadą do Polski nie tylko, żeby zobaczyć dziadków, ale także… śnieg. A to wielka atrakcja!

A jak ich rodzice spędzają urlop?

Rodzinka UK

Ratunku! Moje dziecko nie chce mówić po polsku.

 

Co zrobić w sytuacji, kiedy nasze dziecko wychowywane w polskiej rodzinie za granicą nie chce mówić w naszym ojczystym języku? Problemy z mówieniem w języku polskim mają najczęściej małe dzieci, które dopiero zaczynają swoją przygodę z dwujęzycznością.

Wychowanie

Czy małe dziecko poradzi sobie w angielskiej szkole?

 

W Wielkiej Brytanii dzieci idące do szkoły często są bardzo małe, bo zaledwie czteroletnie. Dla polskiego rodzica jest to szokujące, bo przecież w tym wieku w Polsce dzieci spacerują do przedszkola, a nie do szkoły. Jak zatem nie wpadać w panikę i nie zamęczać się pytaniami o to, czy nasz maluch poradzi sobie w szkole? Matki przeraża zwłaszcza informacja o ilości godzin. Faktycznie, szkoła to nie przedszkole i dzieci bez względu na wiek i gotowość spędzają w niej równe 6 godzin. Czy to nie przesada sadzać do ławki takiego szkraba? Okazuje się, że nie.

Porady

Autyzm w Wielkiej Brytanii część I: jaką szkołę wybrać dla dziecka z autyzmem?

 

 

Wybór szkoły dla dziecka z Zespołem Aspergera, autyzmem lub z ASD (zespół zaburzeń autystycznych) jest dla polskich rodziców niezwykle stresujący. Nie tylko musimy zwracać uwagę na wysoką jakość usług, jakie oferuje konkretna szkoła ale również na środowisko, w którym będzie się uczyło dziecko z autyzmem. Jak wybrać najlepszą szkołę i czym kierować się przy jej wyborze? Dziś rozpoczynamy serię artykułów, w których  postaramy się odpowiedzieć na wszystkie pytania.

Jaki zawód wykonujesz na emigracji?

Jaki zawód wykonujesz na emigracji?

 

Czy decydując się na życie za granicą braliście pod uwagę fakt zmiany zawodu? Jak bardzo zaskoczyło was życie pod tym względem?

Jeśli ktoś wyjechał do pracy na kontrakt to pół biedy, bo wiedział do czego jedzie. Co jednak w sytuacji, kiedy trzeba było zmienić profesję, lub jak w przypadku Beaty szukać czegoś innego, i to natychmiast?

Beata, w Londynie od sześciu lat: Przyjechałam do brata, miałam pracować jako kelnerka w tej samej restauracji. Wszystko wyglądało wspaniale, ale po tygodniu okazało się, że nie jestem w stanie tam wytrzymać. Długo by opowiadać dlaczego, ważne, że musiałam stamtąd uciekać. W piątek powiedziałam szefowi, że tam więcej nie wrócę, a w poniedziałek musiałam już iść do nowej pracy, bo przecież z czegoś trzeba było opłacić czynsz za pokój, zwłaszcza, że brat, który zupełnie nie rozumiał mojej decyzji postanowił, że nie będzie mi więcej pomagał. Miałam dwa dni, żeby znaleźć coś nowego. I udało się! Na początku było to sprzątanie pubów i biur. Potem postanowiłam zapisać się na studia dla pielęgniarek. Trwało to w sumie kilka lat, ale cel osiągnęłam i dzisiaj pracuję w szpitalu. W Polsce byłam sekretarką. Zmianę zawodu uważam za dobry pomysł, przynajmniej w moim przypadku. Gdybym nie wyjechała z Polski pewnie dalej pracowałabym w tamtym biurze, a tak mam kontakt z pacjentami i uwielbiam to.

Marta: W Polsce pracowałam jako sprzedawca w sklepie papierniczym, a tutaj jestem asystentem nauczyciela w szkole podstawowej. Świetna praca, zwłaszcza dla kobiety, która ma małe dzieci, a tak właśnie jest w moim przypadku. Zaczynam i kończę pracę w tym samym czasie, kiedy moje małe córki są w szkole. Mam też wolne, kiedy one mają ferie i wakacje, więc są same plusy. Tylko płacą mało, to znaczy mogliby więcej. Na razie nie narzekam.

Ilona:W Polsce pracowałam w banku, do pracy przychodziłam w szpilkach, a tutaj sprzątam domy, i ubieram trampki. Dziwne? Nie, bo po kilku latach zamieniłam domki na rezydencje, a moi pracodawcy to bardzo majętni ludzie. Dobrze płacą, na święta dają prezenty o jakich mogłabym tylko pomarzyć. Bywa, że dostaję piętnaście funtów za godzinę pracy. No niech ktoś mi powie, gdzie mogłabym tyle zarobić? A wstyd to kraść, a nie sprzątać komuś dom. Takie jest moje zdanie w tym temacie. Może ktoś się przyczepić, że zamieniłam dobrą pracę na gorszą, ale jeśli zarabiam trzy razy więcej, to czy to jest zła praca?

Andrzej: W Wielkiej Brytanii jestem od trzech lat. W Polsce byłem kucharzem, ale tutaj nie umiałem odnaleźć się na kuchni i od razu poszedłem na budowę. Płacili dobrze, więc nawet długo nie musiałem się zastanawiać. Niestety pół roku później spadłem z drabiny i omal nie złamałem kręgosłupa. Dało mi to wiele do myślenia. I kiedy leżałem w łóżku przez kilka dni, bo tylko na tyle było mnie stać, żeby nic nie robić to wymyśliłem, że założę firmę razem z kolegą, który już wcześniej coś tam bąkał o hydraulice, i że takie kokosy tu płacą. Zadzwoniłem do niego i tak w ciągu miesiąca znowu zmieniłem pracę. Dzisiaj mam swoją małą firmę jednoosobową, już bez kolegi, który też poszedł na swoje. Jestem hydraulikiem i nie zamierzam zmieniać pracy. Syn ma piętnaście lat i już zaczyna ze mną jeździć, zwłaszcza w weekendy więc raczej zostaniemy przy takim rodzinnym biznesie.

Jacek: W Polsce byłem jubilerem, a w Londynie jestem…jubilerem. Pracuję w tym samym, tyle, że za lepsze pieniądze. 

Anna:W Polsce skończyłam medycynę, pracowałam w szpitalu. Przyjechałam tu na kontrakt, najpierw miało to być tylko kilka miesięcy, ale przedłużyło się do pięciu lat. Dzisiaj nie umiałabym już wrócić do polskich warunków pracy. Tutaj dba się o komfort pracy, też jest ciężko, ale nie padam z nóg, a tak właśnie było na dyżurach w Polsce, kiedy ze zmęczenia zapominałam jak się nazywam. Mam czas na chodzenie na koncerty muzyki klasycznej w wolnym czasie i w ogóle na hobby. Nie zmieniłam więc pracy, ale zmieniły się jej warunki i to bardzo.

Piotr: W Polsce studiowałem prawo, ale nie skończyłem. Nigdy zresztą nie widziałem się w roli sędziego, czy adwokata i na studia poszedłem, bo rodzice mi tak kazali. Wyjechałem do Anglii, zacząłem pracować na budowie. Ktoś powie, że to musiał być dla mnie szok, ale zdziwiłby się ilu takich pół-prawników jak ja spotkałby na budowach. Na mojej co drugi był po studiach, więc to chyba jest takie pokolenie. Po dwóch latach ciężkich robót na angielskich dachach wracając do domu autobusem wpadła mi w ręce ulotka studiów wieczorowych. Pomyślałem, co mi szkodzi. Zapisałem się i po trzech latach obroniłem się. Teraz pracuję jako informatyk w City. I nadal spotykam się z dawnymi kolegami z budowy, ale już tylko na piwie.

 

A jak wyglądały wasze losy zawodowe na emigracji?

Piszcie.

 

Małgorzata Mroczkowska

 

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Lines and paragraphs break automatically.
  • Web page addresses and email addresses turn into links automatically.
The subscriber's email address.