Skip to main content
Rodzinka UK

Rodzicu, nie parkuj na zakazie pod szkołą

 

 

Nie dalej jak wczoraj byłam świadkiem niezwykle niebezpiecznego zachowania pod szkołą mojego syna, kiedy to kierowca zignorował stojącą na ulicy panią zatrudnioną do przeprowadzania dzieci przez ulicę. Pani ta, zwana przez wszystkich Lollipop Lady ubrana jest zawsze w odblaskową kurtkę i naprawdę trudno jej nie zauważyć, nawet w mglisty i deszczowy dzień. Jakby tego było mało, ma czapkę, również w odblaskowym kolorze i wielki lizak z napisem STOP.

Rodzinka UK

Obcy w szkole. Panika pewnej matki.

 

 

To był typowy dzień na Wyspach Brytyjskich. Od samego rana lało i wiało. Nie wiem, jak jest w szkołach Waszych dzieci, ale w naszej obowiązuje jedna zasada: kiedy pada deszcz, dzieci wchodzą do szkoły bez zbędnego czekania na boisku.

Niby zasada dobra, prawda?

 

Wychowanie

Tęsknota za rodziną w Polsce

 

 

Wychowywanie dzieci na emigracji nigdy nie było i nie będzie łatwe. Z dala od naszych rodzin, jesteśmy zostawieni sami sobie. Kiedy dziecko zachoruje, nie ma pod ręką mamy, czy babci, która może przyjść nam z pomocą. I to właśnie w tak trudnych chwilach przychodzą nam najgorsze myśli na temat życia z dala od polskiej rodziny.

 

Kultura

Zimowe miasteczko Winter Wonderland w Hyde Parku ma już dziesięć lat!

Ulubione miejsce zimowych wycieczek Londyńczyków, czyli Winter Wonderland w Hyde Parku  w tym roku obchodzi już dziesiątą rocznicę istnienia. Wstęp do niego jest darmowy, ale żeby skorzystać z licznych atrakcji trzeba zapłacić. Miasteczko otwarte jest dla zwiedzających już od 18 listopada do 2 stycznia 2017.

Co możemy zobaczyć na miejscu? Liczne stoiska świąteczne oferujące nam nie tylko smakołyki, ale również pamiątki, czy inne drobiazgi.

Przy odrobinie szczęścia w miasteczku możemy spotkać świętego Mikołaja, na którego czekają wszystkie dzieci.

Zdrowie

Jak walczyć z wszami u dzieci?

 

Nigdy nie zapomnę mojej pierwszej przygody z tymi upierdliwymi stworzeniami w Anglii po przyjeździe z Polski. Córka chodziła wtedy do podstawówki, i pewnego dnia po powrocie ze szkoły zaczęła strasznie drapać się po głowie.

-       Co ty się tak drapiesz? – zapytał mąż przy kolacji.

Wycieczki

Skałki pod Londynem: naturalny plac zabaw

 

Jeśli wasze dzieci uwielbiają adventure playgrounds, koniecznie musicie je zabrać w okolice Tunbridge Wells. W lesie położonym na wschód od miasteczka znajdują się skałki tworzące naturalny plac zabaw.

Skały nie są wysokie i nie są duże, co sprawia, że są wprost idealne dla dzieci. Miejsce to jest też ulubionym parkiem do zrobienia pikniku rodzinnego w słoneczne dni.

Jestem matką i cały czas uczę się cierpliwości.

Jestem matką i cały czas uczę się cierpliwości.

 

Wychodząc za mąż od jednego z gości weselnych usłyszałam życzenia, które na długo zostały mi w pamięci. Wujek życzył mi bowiem tolerancji. Wtedy, stając na ślubnym kobiercu nie wiedziałam jeszcze, że nauka tolerancji w stosunku do partnera, czy męża jest drogą do udanego małżeństwa. Kiedy zostałam matką po raz pierwszy, moja własna matka życzyła mi cierpliwości, i jeszcze raz cierpliwości. Wtedy również zastanawiałam się, co też ona ma na myśli? No bo przecież to słodkie bobo, które za chwilę miałam trzymać w ramionach w żaden sposób nie kojarzyło mi się z brakiem cierpliwości. Tego uczucia doświadczyć miałam już niebawem.

Moje dzieci były i są najukochańsze na świecie. Jak każda matka, uważam bowiem, że to właśnie moje dzieci są najdoskonalsze i najpiękniejsze. Czy jednak jestem aż tak zaślepiona miłością rodzicielską, że nie widzę w nich żadnych wad? Przecież są takimi samymi ludźmi, jak wszyscy, czyli jakieś wady posiadać muszą. Otóż widzę wady, ale przede wszystkim widzę je u siebie. I to właśnie macierzyństwo i ten dar od losu bycia matką uświadomiły mi najbardziej na świecie, jak wiele tych wad posiadam. Zanim bowiem zostałam matką wydawało mi się, że jestem oazą spokoju, że wiem już prawie wszystko i co najgorsze, że jestem gotowa wychować kolejnego człowieka. I co się okazało? Pudło! Wychowując przez lata moje dzieci doszłam do wniosku, że po pierwsze nic nie wiedziałam, i co gorsza nadal nic nie wiem o wychowywaniu dzieci, a po drugie jestem najbardziej nerwową i niecierpliwą matką pod słońcem. No niestety. Taka prawda, i trzeba sobie to jasno powiedzieć.

Co rano stojąc przed lustrem i szorując zęby patrzę na siebie i obiecuję sobie każdego dnia, że oto dzisiaj obudziłam się nową matką. Tę starą matkę, ględzącą i narzekającą na wszystko żegnamy, by powitać nowo narodzoną, wesołą i zawsze uśmiechnięta matkę, która narodziła się dzisiejszego poranka. Tak, myślę sobie, że oto czas najwyższy się zmienić. Patrzeć optymistycznie nie tylko na świat wokół, którym coraz częściej kierują terroryści, ale również patrzeć z optymizmem na własne dzieci. Przestać im powtarzać w kółko: co z ciebie wyrośnie! Jak ty się zachowujesz! Ja w twoim wieku, i tak dalej. Co ja im robię każdego dnia, mówiąc takie teksty? Niby chcę ich zmobilizować do pracy nad sobą, niby staram się poprawić im spaczony charakter, a końcem końców okazuje się, że to właśnie nie kto inny, tylko ja sama im te charaktery psuję.

Zresztą dzieci nie pozostają mi wcale dłużne. Już nie raz słyszałam od córki, że jestem najgorszą matką na świecie, bo nie pozwoliłam jej oglądać durnego programu. A syn widząc mnie pod bramą szkoły wita się ze mną jakoś tak obojętnie. Co innego, gdy zdarzy się, że pod szkołą zobaczy swojego tatę. Wtedy jego radość jest tak ogromna i tak mocno bije mnie po oczach, że aż łzy mi z nich lecą jak groch. Bo tata jest najważniejszy, wiadomo. Mama jest za często i bez przerwy wychowuje, zamiast wygłupiać się na kanapie, jak to z tatusiem bywa.

Dochodzę do wniosku, że nie dość, że brakuje mi cierpliwości w wychowywaniu własnych dzieci, to jeszcze jestem do tego straszną sztywniarą, jako matka. Za dużo od nich wymagam, od siebie zresztą też. Jakby to był jakiś wyścig w tym całym wychowywaniu dzieci, jakbym gdzieś tam podświadomie chciała być najlepsza, jakby gdzieś czekał na mnie medal do zdobycia. No bo jakoś tak już jest,  w tym naszym macierzyńskim życiu wewnętrznym, że porównujemy osiągnięcia naszych dzieci do dzieci naszej sąsiadki, przyjaciółki, czy siostry. No nie jest tak? I wtedy jasno widać, jak bardzo jesteśmy słabe. Oczywiście udajemy, robimy dobrą minę do złej gry, no bo jakoś trzeba wyjść z twarzą, prawda?

Od lat bowiem wiadomo, że dzieci innych ludzi jakoś tak zawsze są lepiej wychowane i ułożone, niż nasze własne. Ale czy są szczęśliwsze? Tego nie wiemy.

Może i brak mi czasem cierpliwości, może nie umiem wychować własnych dzieci na takich, co to siedzą grzecznie przez godzinę w bezruchu, ale jedno wiem na pewno: staram się jak mogę. Robię wszystko, by niczego im nie brakowało, staram się spędzać z nimi każdą wolną chwilę, co wcale nie jest takie proste. Nie odpowiem na ich wszystkie pytania, bo sama nie znam odpowiedzi, ale zawsze będę ich słuchać. A cierpliwości cały czas się uczę. I coś tak czuję, że ta nauka zostanie przy mnie do końca życia. A i tak pewnie nigdy nie zdobędę w tej dziedzinie świadectwa z czerwonym paskiem.

Jedno jest pewne, będąc rodzicami uczymy się każdego dnia, bo też każdy dzień jest inny. Każdego dnia dzieci przynoszą do domu inny problem. Jednego dnia jest to kolega, który dokucza na podwórku, innego dnia jest to swędząca głowa z niespodzianką przywleczoną ze szkoły. Moje dzieci uczą się ode mnie tego, jak radzić sobie z problemami codziennego dnia, a ja uczę się od nich tego, jak być cierpliwą i kochającą matką. I na kolejne zdanie usłyszane od nich w stylu: Nienawidzę cię i jesteś najgorsza, odpowiadam im z matczynym uśmiechem na ustach: Ja także cię kocham. I nic już tego nie zmieni.

Czego i Wam, kochani z całego serca życzę.

 

Małgorzata Mroczkowska

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Lines and paragraphs break automatically.
  • Web page addresses and email addresses turn into links automatically.
The subscriber's email address.