Skip to main content
Rodzinka UK

Gdy nasze dzieci chcą wracać do Polski

 

 

Przeprowadzając się na stałe do innego kraju często bierzemy pod uwagę nie tylko poprawę naszego statusu społecznego, ale również bierzemy pod uwagę lepszą przyszłość dla naszych dzieci. I w większości przypadków udaje się to osiągnąć. Praca za granicą pozwala na kupno domu, czy samochodu, dzieci zaczynają mówić biegle w drugim języku. A po kilku latach okazuje się nagle, że nasze dziecko chce za wszelką cenę wrócić do Polski.

Porady

Bezpieczeństwo dzieci w drodze do szkoły.

Wakacje oficjalnie dobiegły końca, co oznacza, że rodzice z całego kraju wrócili do swoich obowiązków przy odwożeniu i odbieraniu dzieci ze szkoły.

 

Większość dzieci jest podwożona i odbierana ze szkoły samochodem. Najnowsze statystyki mówią, że aż 42% dzieci w szkołach podstawowych przyjeżdża do szkoły samochodem. Jednakże, w związku z tym, że dzieci stają się coraz mniej aktywne, a nadwaga wśród najmłodszych jest coraz większym problemem, rodzice starają się temu zaradzić i wysyłają swoje pociechy do szkoły np. rowerem.

 

Wychowanie

Czy dzieci powinny ustępować miejsca starszym?

Każdy rodzic powinien odpowiedzieć sobie na pytanie kogo wychowuje: przyszłego egoistę, czy osobę lubianą przez wszystkich, miłą i wrażliwą na potrzeby innych? Czasem w codziennym biegu zapominamy, że to właśnie my, jako rodzice mamy największy wpływ na to, kim w przyszłości będą nasze dzieci.

 

Książki

Co matki gotują na obiad?

 

Jak nazywa się najłatwiejsze na świecie danie obiadowe? Jest to danie na winie, czyli danie zrobione z tego, co się nawinie. Do garnka wrzucamy wszystko to, co akurat rzuci nam się w oczy i co jest w szafie: ryż, lub makaron, tuńczyk w puszce, resztka kalafiora z wczoraj, lub jajko. Całość gotujemy w małej ilości wody. A propos wody, to ma same plusy, bo woda prawie zawsze jest, przynajmniej ta w kranie. Ugotowane „danie nawinie” polewamy resztką ketchupu, doprawiamy solą i pieprzem, i jest super!

 

Wielkanoc na Bliskim Wschodzie

Polka w Abu Dhabi: Wielkanoc na Bliskim Wschodzie

To już nasze drugie Święta na Bliskim Wschodzie. Pierwsze było Boże Narodzenie, kiedy byli moi Rodzice i mieliśmy razem cudowny czas. Wszyscy bez wyjątku potrzebowaliśmy tego ciepła i słońca, które oferuje nam Abu Dhabi.

Teraz są u nas Rodzice Bartka, pogoda pomału przechodzi w letnią i czuć nadchodzące upały, aczkolwiek cały czas mimo 35 stopni za oknem, jakoś łatwo akceptuje się temperatury.

Święta daleko od Polski i daleko od Europy, w zupełnie innej kulturze i tradycji są niewątpliwie bardzo egzotyczne. Bo chociażby dziś, kiedy większość Polaków wstanie rano, żeby drugi raz w roku iść do kościoła (od razu mówię nie jestem “kościółkową” osobą, a kwestie religii są dla mnie ostatnio wyjątkowo kontrowersyjne, aczkolwiek muszę przyznać, że droga mi się rozjaśnia), a później spotkać się przy świątecznym stole z rodzinami na wspólne śniadanie i podzielić się jajkiem, u nas jest zwykły dzień.

Dzieciaki jeszcze śpią, bo mają ferie w szkole, na 12 jedziemy do katedry w Abu Dhabi, gdzie ma być msza po polsku, Bartek w tym czasie będzie w pracy.

Spotkamy się jak zawsze o 17:30 – 18:00 i zjemy śniadaniową kolację. Ubierzemy się ładnie, tak jakbyś to zrobili w Warszawie czy Londynie, zasiadając do świątecznego stołu. Od mojej Mamy dostałam śliczny biały obrus w złote króliczki, którym nakryje stół, wyjmę nasze najładniejsze sztućce z Gerlacha, które przypominają takie stare używane przez babcie.

Na stole nie będzie żurku, nie pomyślałam o tym, że wcześniej trzeba zrobić zakwas (bo to ani nie Polska, ani nie Londyn gdzie na każdym rogu jest polski sklep), ale będzie barszcz czerwony (trochę pomieszamy dania świąteczne), nie zabraknie białej kiełbasy, bo tą akurat można kupić, my z Bartkiem mięsa nie jemy, ale nie tylko my będziemy przy tym stole siedzieli.

Będzie pasztet z selera, będzie sałatka taka bardzo tradycyjna, co to jeszcze babcia robiła i którą zna absolutnie każdy polski dom, będzie schab (kawałek wielkości 30 cm, bo coż większego wyjdzie z kilograma mięsa, ale znowu my mięsa nie jemy…), jajka faszerowane, będzie tarta z sera koziego według przepisu Kasi, będą mazurki czekoladowy i kajmakowy, będzie sernik, który miał być paschą, ale dobre rady chyba zbyt mocno mnie zestresowały i postanowiłam zmienić koncepcję.

Będzie na tyle tradycyjnie na ile się da, tak żeby dzieci zapamiętały ten czas najlepiej jak to możliwe. W domu pachną hiacynty.

Ja wstałam rano, nie żeby iść do kościoła, ale żeby mieć chwile dla siebie, żeby wreszcie zrobić wpis na bloga, żeby dokończyć przygotowywać rzeczy na wieczór.

Przy stole nie będziemy siedzieli sami, poza rodzicami Bartka spodziewamy się gości.

Wczoraj w ostatniej chwili dowiedziałam się, że w kościele w Dubaju jest święconka, także było tradycyjne święcenie jajek. Bardzo się z tego cieszę, bo przez chwilę naprawdę mogłam poczuć święta! Kiedy zobaczyłam tłumy idące z koszyczkami do kościoła, pomyślałam sobie dwie rzeczy, uffff nie jestem sama z dala od domu i o tym jak mamy wiele pięknych tradycji, które są kultywowane przez nas na całym świecie.

Dziś w ten wielkanocny poranek słońce nie świeci jak szalone, niebo jest delikatnie zachmurzone, mi od razu kojarzy się z polskim wielkanocnym niebem. Jest tak spokojnie i cicho, a jednocześnie czuć w powietrzu, że to ważny i wyjątkowy dzień.

Dzieci śpią, Bartek szykuje się do pracy, ja łapie ostatnie chwile dla siebie, gdyż w ostatnim czasie, ja i możliwość jakiejkolwiek ciszy nie istniejemy, dom jest pełen ludzi ciągle, zawsze myślałam, że to fajnie i że tak właśnie bym chciała, ale to nie do końca okazuje się prawdą. Lubię, kiedy wokół tętni życie, ale lubię też zamknąć się w swojej skorupce i pobyć na chwile sama ze sobą, pogadać sobie ze sobą, wytłumaczyć sobie kilka spraw, trochę się pośmiać i popłakać, a teraz nie mam czasu dla siebie i poza tym, że bardzo tęsknie za Rodzicami to równie mocno tęsknię za sobą.

Życzę sobie i Wam dużo spokoju, chwil dla siebie, i tego aby ludzie, którzy są wokół Was mieli na Was tylko pozytywny wpływ (ja ostatnio dość mocno muszę się bronić, przed negatywnymi emocjami i wychodzi mi to różnie), a przede wszystkim, abyście poczuli Ducha Świąt i tradycji, bez względu na to gdzie i w jakim gronie przyjdzie Wam te Święta spędzać.

WESOŁYCH ŚWIĄT!!!!!!!!!

Tekst i zdjęcia: Justyna Piechowska-Jóźwiak

blog autorki: https://whatjustynasaw.com

 

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Lines and paragraphs break automatically.
  • Web page addresses and email addresses turn into links automatically.
The subscriber's email address.