Skip to main content
Porady

Podwójne obywatelstwo, czyli dwa paszporty i jeden kłopot.

 

Witam. Czy mogłaby Pani poruszyć temat polskiego i brytyjskiego obywatelstwa? Słyszałam ze wprowadzono nowy przepis, który nakazuje posiadanie polskiego dokumentu tożsamości przy wjeździe do Polski jeśli ma sie podwójne obywatelstwo? Mój syn miał kiedyś polski paszport, teraz ma tylko brytyjski, czy to oznacza ze ma podwójne obywatelstwo? Anna

 

 

Ponieważ tego typu listów dostajemy od naszych Czytelników coraz więcej, postanowiliśmy zająć się tematem podwójnego obywatelstwa, które posiada coraz więcej Polaków.

Zdrowie

Tabele kaloryczne i alergeny w posiłkach  MacDonald’s

 

 

Dzisiaj nikomu nie trzeba mówić o szkodliwości spożywania produktów wysokokalorycznych. Każdy z nas wie, że zdrowa dieta, to posiłki niskokaloryczne, świeże warzywa i owoce. Jednak od czasu do czasu zabieramy nasze dzieci do restauracji serwujących fast-foody. Warto wiedzieć, ile kalorii mają serwowane tam posiłki.

Rodzinka UK

Rodzice porzucający dziecko pod…szkołą.

 

To się po prostu w głowie nie mieści i nie ma to nic wspólnego z uczeniem dzieci samodzielności. Na jednej z grup pewna mama opisała skandaliczne zachowanie rodziców pod jedną z angielskich szkół, kiedy to przypadkiem wpadała na zapłakane dziecko błąkające się po ulicy. Dziewczynka miała na sobie mundurek szkolny z wszytym logo placówki i tylko w ten sposób udało się namierzyć adres szkoły. Jak doszło do tak tragicznej sytuacji?

Ano zwyczajnie.

Rodzinka UK

O Brexicie pod bramą szkolną w Londynie

 

 

Stojąc pod szkołą mojego syna na południu Londynu codziennie patrzę na różnorodność ludzi, którzy tak jak ja opuścili kiedyś swój kraj, by osiedlić się w Wielkiej Brytanii. Zawsze zresztą wydawało mi się, że państwo to już w swej nazwie sugeruje nam, że jest w stanie pomieścić wiele kultur. W końcu to jest Wielka, a nie Mała Brytania. Czy po Brexicie miałoby się coś w tej kwestii zmienić?

Wycieczki

Skałki pod Londynem: na wspinaczki i wycieczki

 

 

W sobotnie popołudnie właściwie całkiem przypadkiem odkryliśmy cudowne skałki znajdujące się na południe od Londynu. Miejsce to znajdujące się w okolicach Royal Tunbridge Wells okazało się masywem skalnym rozrzuconym w całej okolicy. Oznacza to, że miejsc skałkowych w tej części Anglii jest bardzo wiele.

Przepraszam, ale ja stałam przed panią…

Przepraszam, ale ja stałam przed panią…

 

 

Tego dnia byłam zmęczona.

Padałam z nóg, jak to się mówi. Wracałam z pracy, jak większość ludzi o tej porze dnia. Odebrałam dziecko z przedszkola i prędziutko do domu, żeby wreszcie wyciągnąć się na kanapie. Ale zanim miał nastąpić ten radosny moment, trzeba było jeszcze przygotować obiad dla starszego dziecka, które wróciło już ze szkoły i głodne rzuciło się zapewne na lodówkę. Mąż też przyczłapie ze swojego biura za chwil kilka i też będzie głodny! Boże, dlaczego w moim domu wszyscy są zawsze głodni? Czy w innych domach, też tak jest, czy tylko w moim?

A, że zaczynało właśnie kropić, to tym chętniej zaproponowałam synkowi wejście do sklepu. Nasz osiedlowy mini market już nie raz poratował mnie w sytuacji, gdy nie miałam co włożyć do talerza. Tak, tego dnia nie miałam najmniejszej ochoty na gotowanie. Są takie dni w życiu każdej kobiety, kiedy najchętniej zamówiłybyśmy coś przez telefon, żeby było z głowy. Niestety, nawet, żeby coś zamówić, trzeba wiedzieć gdzie zadzwonić i co wybrać. A ja tego dnia, uwierzcie mi nawet na to nie miałam ani ochoty, ani siły. Wszelka inwencja mnie opuściła.

Podeszłam więc z synem do działu z mrożonkami, żeby wyszukać coś, co mnie zainspiruje. Po pierwsze miało to być coś, co zjedzą wszyscy, a po drugie musiało to coś dać się przygotować w try mi ga. Chodziłam między tymi lodówkami, patrzyłam i nic, dosłownie nic nie widziałam. Nic nie przychodziło mi do głowy. I wtedy, gdzieś tak między półką z mrożonymi frytkami, a lodami truskawkowymi przypomniało mi się! Mam! Jestem w domu!

-Jesteśmy uratowani! – krzyknęłam zachwycona do syna, bo przypomniało mi się, że mam przecież w zamrażalce całą górę pierogów, które mi ostatnio mama ulepiła na tak zwaną czarną godzinę, która właśnie nadeszła.

Teraz wystarczyło te pierogi tylko wrzucić na wrzątek i gotowe. Byłam przeszczęśliwa.

- Wracamy do domu – powiedziałam – Nie musimy nic kupować!

I wtedy mój syn złapał z półki paczkę cukierków, i stwierdził, że musi to mieć. No skoro już tu weszliśmy, to dał się skusić.

- Dobrze – zgodziłam się, bo było mi już wszystko jedno – Kupimy ci te niezdrowe łakocie i wracamy do domu nastawić wodę na pierogi.

Z paczką cukierków podeszłam do kasy. To znaczy nie podeszłam, mówiąc dokładniej podchodziłam, kiedy mój syn potknął się i o mało orła nie wywinął, bo but mu się rozwiązał. Kucnęłam więc, żeby szybko mu tego bucika zawiązać. Moim błędem było, że nie rzuciłam tej paczki cukierków na taśmę, tylko pozwoliłam, żeby syn cały czas trzymał ją w rączce.

I wiecie, co się wtedy stało? Kątem oka zobaczyłam jak obok mnie przejeżdża jakaś kobieta z wózkiem załadowanym wszelkim towarem. Kobieta, oczywiście wepchała się w kolejkę przede mnie. Niby nie było żadnej kolejki, ale wydawało mi się, że to jest jasne, że ja z moim synem stoję tam pierwsza. Nim podniosłam głowę i stanęłam, tamta kobieta rzucała już na taśmę swoje produkty.

- Przepraszam, ale ja byłam przed panią… - powiedziałam.

- Nie jest pani, aż taka mała, żebym nie zauważyła – warknęła do mnie.

- Zawiązywałam dziecku sznurówkę…

- Kamilko, chodź tutaj! – krzyknęła kobieta nad moją głową w kierunku swojej córeczki, zdaje się – I jak będziesz szła to weź jeszcze jedną paczkę paluszków. Tylko bez maku!

- Proszę pani – powiedziałam ponownie – My mamy tylko jedną paczkę cukierków.

- No i co z tego?

- To, że pani na kasie szybko nas obsłuży i będzie po sprawie.

- Od tego jest kolejka, nie słyszała pani o czymś takim?

Zatkało mnie. Druga kasa była nieczynna, więc szczerze mówiąc nie miałam wyjścia.

I wtedy usłyszałam z ust kasjerki:

- Proszę, niech pani podejdzie, jeszcze nie zaczęłam nabijać.

- Dziękuję! – zawołałam szczęśliwa.

- Jakim prawem pani podejmuje decyzje za mnie? – zapytała tymczasem ta druga kobieta, która najwyraźniej nie była zadowolona z decyzji, jaką na moją korzyść podjęła kasjerka.

- Niech pani nie robi sztucznej awantury – powiedziała kasjerka – Przecież pani widzi, że to tylko jedna paczka. Dwa pięćdziesiąt – powiedziała w moim kierunku kasjerka.

- Ale chodzi o zasady, proszę pani! – krzyknęła tamta.

- A zasady uprzejmości i kultury pani nie obowiązują?

- Ja napiszę skargę na panią do kierownika sklepu! Jak się pani nazywa?

- Proszę bardzo – odpowiedziała niewzruszona kasjerka – Niech sobie pani pisze, a moje imię jest na plakietce.

Przysięgam, że dawno nie spotkałam tak nie miłej osoby, jak ta kobieta, która nie chciała mnie przepuścić.

Czy to naprawdę tak wiele być dla kogoś uprzejmym? Najwidoczniej niektórych nawet tak prosta czynność przerasta.

Z drugiej strony pomyślałam sobie, że skoro przynajmniej kasjerka okazała mi serce, to znaczy, że jest nadzieja, że takich ludzi jest więcej.

I pomyśleć, że kiedyś w ogóle przepuszczało się kobiety w ciąży i z małymi dziećmi! Dzisiaj już te zasady nie obowiązują. Nie raz byłam świadkiem scen w autobusach miejskich, gdzie nie ustępowano miejsca kobiecie w ciąży. Co się z nami dzieje? Zamieniamy się w zwierzęta, w egoistycznych samolubów, którzy myślą tylko i wyłącznie o sobie. A może się mylę? Może po prostu miałam zły dzień?

 

Małgorzata Mroczkowska

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Lines and paragraphs break automatically.
  • Web page addresses and email addresses turn into links automatically.
The subscriber's email address.