Skip to main content
Porady

Pijecie kranówkę, czy wodę z plastiku?

 

Moje pytanie w tytule dzisiejszego tekstu nie jest pomyłką, niestety. Dzisiaj z samego rana do porannej kawy włączyłam sobie BBC News. Jakież było moje zdziwienie, kiedy zobaczyłam pierwszą wiadomość o…znalezieniu drobinek plastiku w większości butelkowanej wody dostępnej w każdym sklepie.

Wycieczki

Polka w Abu Dhabi: turyści...

Od kiedy jesteśmy w Emiratach praktycznie ciągle, z małymi przerwami mamy gości, to niesamowite nigdy wcześniej tego nie było, nie wiem dlaczego Londyn nie był, aż tak atrakcyjny, przecież obiektywnie rzecz biorąc jest tam całe mnóstwo ciekawych i pięknych miejsc, przez 8 lat nie udało mi się wszystkiego zobaczyć, a tu nagle pustynia przeżywa oblężenie.

Zdrowie

Zaparcia u dzieci i dorosłych: dlaczego na siłę szukamy rozwiązania?

 

Zauważyłam, że na grupach internetowych jednym z najczęściej powtarzających się problemów są zaparcia u dzieci. I nie chodzi tylko o zaparcia u małych dzieci. Problem ten dotyczy również nastolatków, ba, nawet dorosłych, nawet nas samych. Dlaczego nie potrafimy przejść obok tej uciążliwości na spokojnie, tylko na siłę szukamy lekarstwa? A przemysł farmaceutyczny tylko zaciera ręce.

Wychowanie

„Moje dziecko zobaczyło ducha!” Może warto jednak poszukać psychologa

 

 

Nie będę ukrywać, że do spontanicznego napisania tego tekstu sprowokowała mnie dyskusja wśród mam na jednej z grup. Otóż pewna matka napisała, że jej córka zobaczyła ducha, czyli ciemną postać o, jak się wyraziła nieludzkich oczach, która weszła w ścianę. Matka była nie mniej przerażona niż jej córka i błagała o pomoc. To, co mnie najbardziej zaskoczyło w tej sytuacji, to odpowiedzi innych matek. W pewnym momencie zaczęłam zastanawiać się, czy przypadkiem nie żyjemy nadal w średniowieczu.

Rodzinka UK

Z górki na pazurki, czyli jak Brytyjczycy reagują na zimę

 

I znowu w temacie zimy na Wyspach. Sypnęło śniegiem, na Facebookach wysyp zdjęć na sankach i bałwanów, no bo przecież to cud, żeby było tak biało i to przez kilka dni. Do tej pory śnieg padał tu góra jeden dzień, i kiedy wstawało się rano to po śniegu zostawało tylko wspomnienie. Tym razem jest jednak inaczej.

Wycieczki

Polka w Abu Dhabi: moje weekendy

Uwielbiam weekendy, serio po raz pierwszy od zawsze!!!!

Kiedy byliśmy w Londynie, te dwa wolne dni potrafiły dość często przyprawić mnie o ból głowy.  Głównie dlatego, że zostawałam w domu sama z trójką dzieci, Bartek w tym czasie pracował w Walii. Czas zimowy był szczególnym wyzwaniem, bo na dworzu wiadomo jak to w Anglii deszcz w akompaniamencie wiatru, zazwyczaj szalał tak, że nikt nie miał ochoty wystawiać nosa z domu.

Stół z powyłamywanymi nogami. Rozważania o współczesnej rodzinie

Stół z powyłamywanymi nogami. Rozważania o współczesnej rodzinie

 

 

Zastanawialiście się kiedyś nad tym, jak my dzisiaj żyjemy? Budzimy się, zawozimy dzieci do szkoły, idziemy do pracy, potem z niej wracamy. I tak w kółko. A gdzie spożywamy posiłki? I po co w ogóle o tym rozmyślać?

Dawniej stół był podstawowym meblem każdego domu. Rodzina, a nawet ludzie samotni potrzebowali łóżka do spania i stołu. Na stole stawiało się talerz z zupą, przy stole czytało się głośno gazetę, a pod stołem ganiały się najmłodsze dzieci. Stół był w centrum życia rodziny. Starsze dzieci odrabiały przy nim prace domowe zanim rodzice zakupili biurko. Pani domu dbała też o to, żeby na stole nigdy nie zabrakło smacznego jedzenia, ale także stawiała bukiet z pięknymi kwiatami. Stół musiał dobrze wyglądać, więc pan domu sprawdzał, czy aby nogi od stołu się nie wykrzywiły i czy nie trzeba było czegoś tam naprawić.

Przy stole prowadzone były też dyskusje rodzinne, kiedy młodzież za późno wracała do domu i trzeba było wysłuchać ojcowskiej reprymendy. W niedzielę przychodziła dalsza rodzina na proszony obiad i przy stole dyskutowano do późnego popołudnia o polityce i współczesnym świecie. A od poniedziałku stół służył pani domu, która stawiała na nim maszynę do szycia i zabierała się do domowych przeróbek, bo w dużej rodzinie zawsze albo coś się komuś urwało, albo było coś do przeszycia. A po co kupować nowe, skoro można naprawić, załatać i donosi się jeszcze do końca sezonu?

Przy stole też odmawiano codzienną modlitwę przed posiłkami, co uczyło młodsze pokolenia rodowej i często narodowej tradycji.

I tak stół służył nam w codziennej gonitwie, a od święta, pięknie nakryty zdobionym obrusem był prawdziwą ozdobą domu, obok choinki rzecz jasna.

Dzisiaj wszystko się pozmieniało.

Z czasem stół zamieniliśmy na niskie ławy, bo moda nakazała ludziom pochylić się i w ten sposób pić kawę, czy herbatę. I takie ławy królowały w domostwach od wczesnych lat siedemdziesiątych, a w niektórych domach są do dzisiaj. Duże stoły zamieniliśmy na lekkie, często plastikowe stoliki, które nie zajmowały tyle miejsca i nie były takie siermiężne.

Potem przyszła moda na tak zwany szwedzki stół. Od stołu zabrano krzesła i zmuszono ludzi, by podchodzili do stołu, nabierali sobie na talerze co tam chcieli i odchodzili od niego. Stół został nie tylko bez krzeseł, ale i bez ludzi.

W Anglii i Ameryce ludzie w ogóle zaczęli rezygnować ze stołów w salonie. Stoły nadal były elementem gospodarstwa, ale raczej w kuchni. W salonach miejsce stołu zastąpiły skórzane kanapy i telewizor, przed którym te kanapy się stawia.

I tak jest do dzisiaj. Ludzie zaczęli jeść na kolanach i nie przy stole, ale przed telewizorem. Bo tak jest im łatwiej i przede wszystkim szybciej. No i wygodniej, bo talerz można położyć sobie na kolanach. Tak, wygoda jest dzisiaj stawiana na pierwszym miejscu. Z tego wniosek, że przy stole było ludziom nie wygodnie, bo obowiązywały zasady, a to, że nie wolno trzymać łokci na stole, i z której strony położyć nóż? A tak bierzemy talerz na kolana i jest po sprawie. Nie obowiązują żadne zasady.

Szybkość sięgania po potrawy i łatwość ich konsumpcji w stylu „na kolanach” doprowadziła narody anglosaskie nad przepaść zwaną otyłością. Tak, tak. Śmiem twierdzić i czynię to z pełną świadomością problemu, że to właśnie zrezygnowanie z jedzenia przy stole utuczyło społeczeństwo. Zaczęliśmy jeść w pośpiechu, z doskoku i na szybko. Zaczęło się od niewinnego jedzenia paczki czipsów na kanapie przed telewizorem, czy kanapki. Wygoda zaprowadziła nas w kozi róg.

Codziennie oglądam wiadomości na kanale BBC, w których bardzo często są różne reportaże, w których dziennikarze wchodzą z kamerą do domów i zadają ich mieszkańcom życiowe pytania. Bardzo łatwo dostrzec wtedy, niejako przy okazji, jak ci ludzie żyją, i że w zastraszająco wielu przypadkach w salonach nie ma stołów. Nie ma ich też w kuchniach, gdzie zainstalowane są tak zwane wyspy ze zlewem i marmurowym blatem. A w tych mieszkaniach, w których stoły nadal istnieją, nikt przy nich nie jada. Służą one jako przechowalnia koszy z bielizną do wyprasowania, leżą na nich sterty gazet, albo książek, bywa też że stół pełni rolę deski do prasowania.

Są też domy, w których stół nadal jest solidny jak rodzina i stoi w głównym miejscu, w salonie i nadal jest miejscem, przy którym najchętniej wszyscy się spotykają. I nawet jeśli robią to tylko od święta i przy wielkich okazjach, to wydaje mi się, że warto utrzymywać tę piękną tradycję jedzenia przy stole.

A może się mylę i jestem ostatnim pokoleniem, które stołu potrzebuje?

Czas pokaże. 

 

Małgorzata Mroczkowska

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Lines and paragraphs break automatically.
  • Web page addresses and email addresses turn into links automatically.
The subscriber's email address.