Skip to main content
Wychowanie

Dziecko i … przyciski

 

Spróbuj wcisnąć przycisk stop na przejściu, czy w autobusie! Spróbuj zrobić to przed dzieckiem, nie dając mu szansy na wciśnięcie. Dziecko znienawidzi cię za to czynem i słowem, gwarantowane! 

Zdrowie

Dlaczego jesteśmy leniwi, czyli o noworocznych postanowieniach

Wczoraj pierwszy raz w nowym roku poszłam na zumbę. Dlaczego dopiero wczoraj, a nie na przykład już drugiego stycznia? Bo moja grupa z ulubionym instruktorem zaczynała zajęcia właśnie wczoraj. Wiem, że trochę późno, ale lepiej późno niż wcale. No dobrze, ale dlaczego piszę o tej zumbie wczorajszej na mojej siłowni na południu Londynu?

Rodzinka UK

Jaki zawód wykonujesz na emigracji?

 

Czy decydując się na życie za granicą braliście pod uwagę fakt zmiany zawodu? Jak bardzo zaskoczyło was życie pod tym względem?

Jeśli ktoś wyjechał do pracy na kontrakt to pół biedy, bo wiedział do czego jedzie. Co jednak w sytuacji, kiedy trzeba było zmienić profesję, lub jak w przypadku Beaty szukać czegoś innego, i to natychmiast?

Kultura

"PLANETA SINGLI 2" - Hit, który pokochały miliony Polaków!!! w kinach UK od 23 Listopada

Związek Ani (Agnieszka Więdłocha) i Tomka (Maciej Stuhr) przeżywa poważny kryzys. On, showman-celebryta wcale nie ma zamiaru się ustatkować. Ona z kolei chce poważnego związku. Tymczasem na horyzoncie pojawia się Aleksander – zauroczony Anią milioner, właściciel aplikacji Planeta Singli, przekonany, że nikt inny nie pasuje do niego bardziej niż romantyczna nauczycielka muzyki.

Zapraszamy do kina!

 

https://www.youtube.com/watch?v=vngIzd98Ics

 

Znalazłam telefon na ulicy, czyli krótka historia dająca wiele do myślenia

Znalazłam telefon na ulicy, czyli krótka historia dająca wiele do myślenia

 

To był zwyczajny, szary dzień, jaki zdarza się każdej matce odprowadzającej swoje dziecko do szkoły. Po odstawieniu dziecięcia do placówki, do której uczęszcza od lat kilku, udałam się w kierunku swojej pracy. Tak się składa, że idąc na przystanek mijam szkołę średnią. I akurat tego dnia właśnie zauważyłam leżący na chodniku telefon.

Telefon był taki sam jak mój, ten sam model. Rozejrzałam się, ale nie było nikogo oprócz mnie. Było już dobre kilkanaście minut po dzwonku, ulica ucichła od dzieciaków, które zniknęły za bramą szkoły na południu Londynu.

Schyliłam się i podniosłam telefon.

W pierwszej chwili nie pomyślałam, że telefon mógł należeć do jakiegoś dziecka, bo przecież przechodziło tędy mnóstwo dorosłych osób, takich jak ja.

Nacisnęłam przycisk i na ekranie wyświetliło się zdjęcie jakiegoś czarnoskórego najprawdopodobniej rapera. Nie wiem, bo się na tym średnio znam, ale po dłuższej chwili namysłu doszłam do wniosku, że to wcale nie musiał być raper, ale może nawet brat, lub ojciec posiadacza telefonu. Intuicja podpowiadała mi jednak, że telefon musiał należeć do osoby młodej, bo tylko takie (chyba?) wklejają sobie podobne obrazki na ekranie.

Pomyślałam, że najpierw spróbuję zadzwonić do właściciela telefonu. Mój telefon posiada kod, który blokuje telefon przed podobnymi akcjami, jednak znaleziony telefon takiego kodu nie posiadał. I był to kolejny znak, że musiał należeć do młodej osoby, bo starsi zawsze blokują własne telefony, prawda?

Weszłam w listę kontaktów i niewiele się zastanawiając odszukałam osobę zapisaną jako Matka. No i zadzwoniłam pod ten numer, celem powiadomienia owej matki, że znalazłam telefon jej dziecka na ulicy. Uradowana, że spełniam dobry uczynek odczekałam kilka sygnałów zanim ktoś z drugiej strony odebrał. Jakież było moje zdziwienie, kiedy w słuchawce, zamiast tradycyjnego  halo, usłyszałam pełen pretensji głos: No i po co znowu dzwonisz, przecież mówiłam ci tyle razy, że jestem w pracy i nie mogę rozmawiać! Czy to nie może zaczekać do wieczora? Co się tym razem stało…? Początkowo mnie zatkało, ale po chwili ogarnęłam się jednak, i wydusiłam z siebie Bardzo panią przepraszam, ale

I wtedy tamta kobieta całkowicie zmieniła ton, i jęknęła: O, Boże! Kim pani jest? Co się stało mojemu dziecku? Kobieta była bliska histerii, a ja starałam się ją jak najszybciej uspokoić. Znalazłam się w fatalnym położeniu, bo chciałam przecież pomóc i do głowy mi nie przyszło, że w ten sposób, dzwoniąc z telefonu jej dziecka mogę ją najzwyczajniej w świecie wystraszyć. Dlatego, czym prędzej wytłumaczyłam się, że po prostu znalazłam ten telefon pod szkołą i wnioskuję, że właściciel tego telefonu do niej chodzi. Matka uspokojonym głosem odpowiedziała szybko, że to prawda, zaproponowałam, że w takim razie odniosę telefon do portiera szkolnego. Matka była tym pomysłem oczywiście zachwycona i bardzo mi dziękowała, powiedziała nawet, że niech Bóg mnie błogosławi i tak dalej.

Oddałam telefon portierowi i nie wiem, co się dalej z nim stało. Mam nadzieję, że w końcu szczęśliwie trafił do swojego właściciela.

W pracy oczywiście opowiedziałam koleżankom przy porannej kawce całą historię, która przytrafiła mi się tego ranka. I ku mojemu zdziwieniu skrytykowały mnie, że … nie wzięłam za to żadnej nagrody, że powinnam za to coś dostać i w ogóle. Byłam tym bardzo zaskoczona, bo nawet nie przyszło mi coś takiego do głowy.

Zresztą, co niby miałoby to być? Pudełko czekoladek co najwyżej, bo na żadną nagrodę finansową nie chciałabym się i tak zgodzić. A, że jestem na diecie, to nawet czekoladki nie wchodzą w grę.

Zaczęłam jednak przy tej okazji zastanawiać się, czy powinniśmy za znalezione rzeczy żądać nagrody? W języku polskim istnieje nawet określenie na taką usługę. Jest to albo znaleźne, albo dowód wdzięczności.

Nie dalej jak w zeszłym tygodniu na słupie lokalnego parku, który znajduje się w naszej dzielnicy wisiało ogłoszenie o zaginionym kotku i wysokiej nagrodzie pieniężnej za jego znalezienie. Przypomniało mi się, że swego czasu zaginął piesek i właściciel na plakacie informował, że psina jest w trakcie kosztownego leczenia, co miało na celu odstraszenia ewentualnego złodzieja od zamiaru przygarnięcia schorowanego psa, po którym co prawda pewnie tej tajemniczej choroby nie było widać, ale próbować zawsze warto.

Nigdy też nie zapomnę historii z mojego dzieciństwa, kiedy pewnego dnia zadzwonił do nas do domu jakiś obcy pan, który przyniósł dowód osobisty należący do mojej mamy. Mama nawet się nie zorientowała, że jej ten dokument zginął. Miły pan jednak okazał się wcale nie taki miły, bo nie chciał oddać dowodu, zanim nie dostał za to swoistej nagrody w postaci …flaszki wódki. Wtedy do akcji wkroczył mój ojciec, który był pewien, że dowód specjalnie ukradziono mamie w zatłoczonym autobusie, którym wracała do domu, a że wówczas w dowodach zawsze musiał być wpisany adres zameldowania to faktycznie był to niezły sposób na wyłudzanie pieniędzy. Końcem końców pan dostał stówkę na flaszkę wódki i dowód oddał, i nawet podziękował.

Czasy się od tamtej pory nieco zmieniły, ale ludzie jak gubili osobiste przedmioty, tak gubią. Czy jednak warto domagać się znaleźnego, pozostawiam do osobistej decyzji każdego. Jedno jednak jest pewne i dyskusji nie podlega: lepiej znaleźć, niż zgubić.

 

Małgorzata Mroczkowska

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Lines and paragraphs break automatically.
  • Web page addresses and email addresses turn into links automatically.
The subscriber's email address.